دادگاه لاهه...

برای خواندن مطلب گزینه ادامه مطلب را بزنید

برای خواندن مطلب گزینه ادامه مطلب را بزنید

از Qi بيشتر بدانيد

 Q Asset Investment Ltd

 برای خواندن مطلب گزینه ادامه مطلب را بزنید

اين مقاله حاصل بحثی جالب است که پيش‌نهاد مي‌کنم حتما آن را مطالعه فرماييد :

 برای خواندن مطلب گزینه ادامه مطلب را بزنید

1- درخواست PINCODE:2 روز کاری

2- پیگیری محصول :3روزکاری

3- تغییر آدرس: 3 روز کاری

4- تغییر EMAIL:2روز کاری

5- بقیه crfها  :5 روز کاری

پرنده بر شانه هاي انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت: اما من درخت نيستم. تو نمي تواني روي شانه هاي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت: من فرق درخت ها و آدمها را خوب مي دانم اما گاهي پرنده ها و آدم ها را اشتباه مي گيرم. انسان خنديد و به نظرش اين خنده دار ترين اشتباه ممكن بود.

پرنده گفت: راستي چرا پرزدن را كنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد.

پرنده گقت: نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است.

انسان ديگر نخنديد. انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد. چيزي كه نمي دانست چيست. شايد يك آبي دور، يك اوج دوست داشتني.

پرنده گفت: غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پرزدن يادشان رفته است.

درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است. اما اگر تمرين نكند فراموش مي شود.

پرنده اين را گفت و پرزد. انسان پرنده را دنبال كرد تا اينكه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج مي زد.

آنوقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت: «يادت مي آيد، تو را با دو پا و دو بال آفريده بودم؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود. اما تو آسمان را نديدي. راستي عزيزم، بالهايت را كجا گذاشتي؟»

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد. آنوقت رو به خدا كرد و گريست.

 برای خواندن مطلب گزینه ادامه مطلب را بزنید